“เหลียวหลังแลหน้าหนองอ้อและมหาวิทยาลัยนเรศวร” เรียนรู้ประวัติศาสตร์จากพื้นที่จริง สู่การเป็นนักประวัติศาสตร์รุ่นใหม่
ภาควิชาประวัติศาสตร์ คณะสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร จัดโครงการพัฒนานิสิตเพื่อเตรียมความพร้อมนิสิตชั้นปีที่ 1 ภายใต้หัวข้อ “เหลียวหลังแลหน้าหนองอ้อและมหาวิทยาลัยนเรศวร” ระหว่างวันที่ 3–14 สิงหาคม 2569 ณ มหาวิทยาลัยนเรศวร และชุมชนคลองหนองเหล็ก มุ่งส่งเสริมให้นิสิตเรียนรู้ประวัติศาสตร์จากพื้นที่จริง พร้อมพัฒนาทักษะสำคัญสู่การเป็นนักประวัติศาสตร์รุ่นใหม่
กิจกรรมในวันจันทร์ที่ 10 สิงหาคม 2569 ตั้งแต่เวลา 17.30 น. เริ่มต้นด้วยการสำรวจสถานที่สำคัญและร่องรอยการใช้พื้นที่หนองอ้อ รวมถึงจุดต่าง ๆ และสถานที่สำคัญภายในมหาวิทยาลัยนเรศวร เพื่อให้นิสิตได้ฝึกการสังเกต ตั้งข้อสังเกต และเรียนรู้วิธีการค้นหาและใช้หลักฐานทางประวัติศาสตร์ โดยมี อาจารย์ปวีณา บุหร่า อาจารย์ประจำภาควิชาประวัติศาสตร์ บรรยายและถ่ายทอดความรู้
จากนั้นนิสิตได้ร่วมรับฟังเรื่องเล่าในหัวข้อ “เรื่องเล่าอดีตและปัจจุบันของหนองอ้อจากชาวคลองหนองเหล็ก” และ “เรื่องเล่าอดีตและปัจจุบันของมหาวิทยาลัยนเรศวร” โดยได้รับเกียรติจาก คุณลุงสมคิด มีขำ คุณลุงพา รักษาคม และคุณป้าพุฒ จันทร์หอม ชาวชุมชนรอบมหาวิทยาลัยนเรศวร ร่วมถ่ายทอดความทรงจำและประสบการณ์เกี่ยวกับสภาพสังคม เศรษฐกิจ วิถีชีวิต การคมนาคม และความเป็นอยู่ของผู้คน ก่อนและหลังการก่อตั้งมหาวิทยาลัยนเรศวร รวมถึงการเปลี่ยนแปลงและอุปสรรคต่าง ๆ ที่เกิดขึ้นตลอดช่วงเวลาที่ผ่านมา
กิจกรรมดำเนินรายการโดย ผู้ช่วยศาสตราจารย์ ดร.สุพรรณี เกลื่อนกลาด อาจารย์ประจำภาควิชาประวัติศาสตร์ ช่วยชวนให้นิสิตตั้งคำถาม วิเคราะห์เรื่องราว และเชื่อมโยงอดีตกับปัจจุบันอย่างมีเหตุผล บนพื้นฐานของข้อมูลและข้อเท็จจริง
กิจกรรมครั้งนี้ช่วยให้นิสิตชั้นปีที่ 1 ได้ฝึกการสังเกต การตั้งคำถาม การค้นหาและวิเคราะห์หลักฐาน การรับฟังความคิดเห็นที่หลากหลาย และการเชื่อมโยงเหตุการณ์อย่างเป็นระบบ พร้อมเรียนรู้ว่า ประวัติศาสตร์ไม่ได้อยู่เพียงในตำรา แต่ยังอยู่ในพื้นที่ ร่องรอย และความทรงจำของผู้คนรอบตัว
ประสบการณ์เหล่านี้เป็นพื้นฐานสำคัญในการพัฒนาตนเองสู่การเป็นนักประวัติศาสตร์ที่ดี ผู้ช่างสังเกต ช่างสงสัย กล้าตั้งคำถาม เปิดใจรับฟัง และเคารพหลักฐาน สามารถทำความเข้าใจอดีตอย่างรอบด้านและเชื่อมโยงกับปัจจุบันได้อย่างมีเหตุผล
เพราะประวัติศาสตร์ไม่ได้มีเพียงเรื่องราวในตำรา แต่ยังมีชีวิตอยู่ในพื้นที่และความทรงจำของผู้คนรอบตัวเรา































